سلام بر تاریخ و ادبیات کهن ایران زمین که یکی از گوهران خود را از دست داد .یاد آن خضوع همیشگی .یاد آن دلسوزی هایش برای تاریخ گرگان زمین و یاد ویاد ویاد باد و...............
مرگ را آغازی دوباره می دانم وخوشا بحال او که رفت وبدا به حال ما که نگینی چون او را از دست دادیم.

یاد استاد قائمی یاد باد

بهارا! بهل تا گیاهی برآید                        درخشی ز ابر سیاهی برآید
در این تیرگی صبر کن شام غم را             که از دامن شرق ماهی برآید
بمان تا در این ژرف یخزار تیره                   به نیروی خورشید راهی برآید
وطن چاهسار است و بند عزیزان              بمان تا عزیزی ز چاهی برآید
به بیداد بدخواه امروز سر کن                    که روز دگر دادخواهی برآید
بر این خاک تیغ دلیری بجنبد                    وز این دشت گرد سپاهی برآید
ز دست کس ار هیچ ناید صوابی               بهل تا ز دستی گناهی برآید
مگر از گناهی بلایی بخیزد                       مگر از بلایی رفاهی برآید
مگر از میان بلا گرمگاهی                         ز حلقوم مظلوم آهی برآید
مگر ز آه مظلوم گردی بخیزد                     وز آن گرد، صاحب کلاهی برآید 
                                                                                              ملک الشعرا بهار
                                        

                                        در حلول سال نو به یاد چشم انتظاران مظلوم باشید.

دیگر دلم به نوشتن نمی رود از این فضای سرد و صد البته کثیف.هر چند روز یکبار تلاش می کنم در این فضای مجازی وبلاگ نویسی دستی به قلم ببرم ولی نمی شود که نمی شود.دست خودم نیست.شاید در جایی دیگر ولی نه در فضای وبلاگی دست به نوشتن ببرم.شاید هم برگردم به همین جا .نمی دانم.

هر آنچه که در سالهای کودکی ام دیده بودم اینروزها دوباره برایم دارد تکرار می شود.

خدایا چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟

سخت است برایم نوشتن و گفتن.

سرشار از بغض و آه ودردم.نمیدانم چه بگویم که به قول آن دوست تنها باید گفت:

سکوت میکنم اینجا زشرمساری 

کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم
کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم

نه پای رفتن نه تاب ماندن چگونه گویم درخت خشکم
عجب نباشد اگر تبرزن طمع ببندد در استخوانم
در این جهنم گل بهشتی چگونه روید چگونه بوید
من ای بهاران ز ابر نیسان چه بهره گیرم که خود خزانم


صدای حق را سکوت باطل در آن دل شب چنان فرو کشت
که تا قیامت در این مصیبت گلو فشاند غم نهانم
کبوتران را به گاه رفتن سر نشستن به بام من نیست
که تا پیامی به خط جانان ز پای آنان فرو ستانم


آه ای دیار دور ای سرزمین کودکی من
خورشید سرد مغرب بر من حرام باد تا آفتاب توست به سرآغاز باورم
ای خاک یادگار ای لوح جاودانه ایام
ای پاک ای زلالتر از آب و آئینه
من نقش خویش را همه جا در تو دیده ام
تا چشم بر تو دارم در خویش ننگرم
ای کاخ زرنگار ای بام لاجوردی تاریخ
فانوس یاد توست که در خوابهای من زیر رواق غربت همیشه روشن است
برق خیال توست که گاه گریستن دربامداد ابری من پرتو افکن است
اینجا همیشه روشنی توست رهبرم
ای زادگاه مهر ای جلوگاه آتش زردشت
شب گرچه در مقابل من ایستاده است
چشمانم از بلندی طالع به سوی توست
وزپشت قله های مه آلوده زمین در آسمان صبح تو پیداست اخترم
ای ملک بی غروب ای مرز و بوم پیر جوانبختی
ای آشیانه کهنه سیمرغ
یه روز ناگهان
چون چشم من ز پنجره افتد بر آسمان
میبینم آفتاب تو را در برابرم

سفینه دل نشسته در گل
چراغ ساحل نمی درخشد
دراین سیاهی سپیده ای کو
که چشم حسرت در او نشانم
الا خدایا گره گشایا
به چاره جویی مرا مدد کن
بود که بر خود دری گشایم غم درون را برون کشانم
چنان سراپا شب سیه را به چنگ و دندان درآورم پوست
که صبح عریان ز خون نشیند بر آستانم در آسمانم

کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم
کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم

سکوت یا فریاد

نشستن یا بر خواستن

امید یا نا امیدی

نمی دانم .نمی دانم.

           ای کاش اینگونه نمی شد

           ای کاش عقلانیت حاکم بود.

   باز هم نمی دانم چرا اینگونه شد؟

                          چرا؟؟چرا؟؟

چندان درگیر مطالعه و نوشتن کار های دانشگاهی ام  شده ام که پاک یادم رفته بود وبلاگی هم داریم که باید هر از چند گاهی مطلبی در آن بنویسیم.

اما چند نکته ای بود که باید می نوشتم.

١.از ناحیه برخی دوستان و البته نیز  برخی غریبه ها که سری به وبلاگ این حقیر میزنند نظرات و پست های اینترنتی بدستم میرسه که در خصوص انتخابات آینده است و صادقانه بگویم رغبت نمی کنم حتی آنها را برای تایید در وبلاگ بگذارم .بنوعی دچار زدگی سیاسی و این تنش های بی نتیجه شده ام.و کمتر تمایلی برای بحث در این خصوص دارم.

٢.تصور می کنم اخلاق اجتماعی و علی الخصوص سیاسی در زمانه فعلی ایران به پایین ترین حد خود رسیده و کمتر کسی به آن  بها می دهد. حتی بعضی که بنوعی اخلاق گونه رفتار می کنند در نابهنگام خود دنبال منافع خود یا خط خود و نه بیشتر هستند.

٣.تصورم بر این است که اغلب ما صورت مسئله را از دنیای واژگانمان پاک کرده ایم و شدیدا گرفتار سیاست شده ایم باید بیش از اینها  اندیشه کنیم که آیا این راه که می رویم به ترکستان است یا راه درستی است.من که فکر می کنم از قافله راه درست عقب مانده ایم و علتش هم همان غرق شدن در دنیای سیاست است

              خداوند عاقبت همه ما رو ختم به خیر کند.